غزل شمارهٔ ۶۸۴

برداشت: از زیبایی چهره‌ات می‌توان گلی زیبا درست کرد و از موهایت می‌توان شاخه‌ای از سنبل ساخت.

برداشت: از قد خمیده‌ام می‌توان در عشق، بر روی اشک‌هایم، پلی ساخت.

برداشت: با اشک‌های خونین خود می‌توانم زیبایی عشق را به نمایش بگذارم.

برداشت: هر یک از حلقه‌های آن موهای پر از گره، به قدری زیبا و جذاب است که می‌تواند دل را به تسخیر درآورد.

برداشت: تو مانند دریا هستی و من تنها یک قطره. اما این قطره می‌تواند به درک کل دریا کمک کند و به نوعی با آن یکی شود.

برداشت: دل من به تکه‌های کوچک تقسیم شده و هر تکه‌اش ناله‌ای بلند دارد. از هر کدام از این تکه‌ها می‌توان صدای بلبل را شنید.

برداشت: تو مانند قند شیرینی و من هم به مانند حروف تلخی هستم. از ترکیب این قند و تلخی ما نمی‌توانیم چیز خوبی بسازیم.

برداشت: فکر تو برای من مانند یک خواهر است و از این اندیشه می‌توان به راحتی خوشی و لذت های بیشتری به دست آورد.

برداشت: راهی که پیش رو دارم طولانی است و من از آن پیاده‌ام، اما دل را می‌توان مانند دلدل (عشق و شور) به پرواز درآورد.

برداشت: سکوت کن، چون بدون حرف زدن هم می‌توان دنیایی پر از صدا و هیاهو ایجاد کرد.