غزل شمارهٔ ۶۸۳

برداشت: اگر از خاک من گندم بروید، از آنجا که نان پخته می‌شود، شوق و سرمستی افزایش می‌یابد.

برداشت: پخت و پز و نانوا وقتی در حال کار باشد، به وجد می‌آید و دیوانه‌وار می‌زند، مانند مستی که سرودهایی شاد و فرح‌بخش می‌خواند.

برداشت: اگر به سراغ قبر من بیایی، گور من با شادی به رقص در خواهد آمد.

برداشت: بی‌دف و شادی به سراغ گورم نیا؛ در مهمانی خدا، اندوه جایی ندارد.

برداشت: اگرچه دهان ظاهری‌ام بسته و در گورم، اما جانم همچنان در حال چشیدن شیرینی وصال محبوب است.

برداشت: اگر کفن را از سینه‌ام کنار بزنی، راه خرابات (عشق و رهایی از عقل ظاهری) در جانت گشوده می‌شود.

برداشت: از هر طرف صدای ساز و آواز مستان می‌آید؛ در عالم عشق، حتی آنچه «ناخواسته» است، به کار و معنا تبدیل می‌شود.

برداشت: خدا مرا از شراب عشق آفریده؛ اگر مرگ هم به من برسد، باز عشق است که باقی می‌ماند.

برداشت: من خودِ مستی‌ام و ریشه‌ام عشق است؛ از شراب، جز مستی چه انتظار می‌رود؟

برداشت: روح من به سوی روح شمس‌الدین تبریزی پر می‌کشد و حتی یک لحظه در این جهان درنگ نمی‌کند