غزل شمارهٔ ۶۸۰

برداشت: عزیزم، مردگان از زندگی و احساسات چه می‌دانند؟ وکلاغ‌ها چه قدر فصل تابستان را درک می‌کنند؟

برداشت: تا کی می‌خواهی به بیگانگان اهمیت بدهی؟ بیا و ببین که این افراد چه قدر از ارزش تو آگاهند.

برداشت: زیبایی قامت تو را از دید آنها پنهان کن، زیرا افرادی که نابینایند، چه درکی از زیبایی و جذابیت درختان در باغ دارند؟

برداشت: به آرامی و با اعتماد به نفس به سمت میدان نرو، زیرا الاغ‌ها در میدان چه چیزهایی از خود نشان می‌دهند؟

برداشت: به ما نزدیک شو و محبت خود را نثار کن، زیرا افراد نادان از معنای این محبت و لطف بی‌خبرند.

برداشت: رها کن ویرانه را برای جغدهایی که به انکار می‌پردازند، چرا که جغدهای بی‌خبر از زندگی در شهرهای آباد، چیزی از آن نمی‌دانند.

برداشت: کسانی که تنها در پی لذت‌های دنیوی و راحتی‌های ظاهری هستند، نمی‌دانند که دل و روح انسان چه خواسته‌هایی دارند. انسان‌های معمولی که تنها در جست‌وجوی مادیات‌اند، نمی‌توانند به عمق احساسات و آرزوهای بزرگ‌تر دست پیدا کنند.

برداشت: این بیت به مفهوم این است که افرادی که فاقد تجربه و توانایی هستند، نمی‌توانند به درستی درباره مسائل بزرگ و پیچیده قضاوت کنند. به عبارتی دیگر، کسانی که خود دسترسی یا درکی از موضوعی خاص ندارند، نمی‌توانند در مورد آن به‌خوبی نظر دهند یا قضاوت کنند.