غزل شمارهٔ ۶۷۹

برداشت: وقتی که عاشق آن پری زیبا شدم، تمام ویژگی‌های شیطانی و زشت خود را از دست دادم و تنها به محبت و زیبایی او فکر کردم.

برداشت: ناگهان او را دید و مانند برق یک مرتبه به جلو پرش کرد و عقلش دچار شوک شد.

برداشت: وقتی جان و دل آن انسان انگشتری سلیمان را دیدند، از عشق و ادب به او تسلیم شدند.

برداشت: زمانی که عشق را با دل و جان پذیرفتی، به جایگاهی بلند و والا دست پیدا می‌کنی.

برداشت: وقتی که او از جام عشقش جرعه‌ای نوشید، خشکی لب‌هایش به خاطر رطوبت آن حیات دوباره یافت.

برداشت: زمانی که او عاشق شد، به فرستادگان خود، که بندگانش هستند، نیز عشق ورزید.

برداشت: انگار گاوی بی‌جان است و روح و عشق او به دست دیو گرفته شده، به طوری که مانند سامری تبدیل به موجودی دیگر شده است.

برداشت: تمام سختی‌ها و مشکلات و رنج‌های عشق برای او به اندازه‌ی محبت مادر، شیرین و دلپذیر شده است.

برداشت: مگر اینکه دردی از جدایی و سختی دوری باشد که او نتواند تحمل کند، از آن رنج بیرون رفت.

برداشت: به خاطر دوری او، من به پیش آقایی که شمس‌الدین نامیده می‌شود، رفتم تا درباره این موضوع قضاوت کند.

برداشت: زمانی که دیو به او نزدیک شد، از روی ادب زمین را بوسید و از دوزخ به خاطر آتش با فرشتگان هم نشین شد.

برداشت: این شخص از شوری و حالتی که در تبریز به او دست داده، آنچنان مجذوب شده که از عمق وجودش، به تردید و شک درباره ایمان خود می‌افتد.