غزل شمارهٔ ۶۷۷

برداشت: شگفتا آن معشوق زیبایی که کجا رفته است، شگفتا آن سرو خوش قامت که کجا ناپدید شده است.

برداشت: در میان ما مانند شمعی نور و روشنی می‌بخشید. حالا نمی‌دانم او کجا رفته و چرا بی‌خبر از ما شده است.

برداشت: دل من مانند برگ درخت در تمام روزها می‌لرزد، به خاطر اینکه معشوقم در نیمه شب به کجا رفته و تنهاست.

برداشت: برو و از افرادی که در راه هستند بپرس که آن کسی که جانت را شاداب می‌کرد، کجا رفته است.

برداشت: به باغ برو و از باغبان‌ها بپرس که آن گل زیبا کجا رفته است.

برداشت: به بالای خانه برو و از نگهبانان بپرس که آن پادشاهی که نظیر ندارد، کجاست؟

برداشت: من مانند دیوانه‌ای در صحرا می‌گردم تا دریابم آن آهو که در این دشت کجاست.

برداشت: چشم‌های من به مانند جیحون از اشک پر شده است و می‌پرسم که آن گوهر گرانبها در این دریا کجا رفته است.

برداشت: من تمام شب از ماه و ستاره‌ها می‌پرسم که آن چهره‌ی زیبا که بر این آسمان می‌درخشد کجاست.

برداشت: زمانی که ماست در کنار دیگران قرار می‌گیرد، شبیه به آنها می‌شود. اما وقتی که در اینجا نیست، پس در کجا قرار دارد؟

برداشت: وقتی دل و جانش به خداوند وصل شد، دیگر از این دنیای مادی و موقتی رها گشته و به جایی دیگر منتقل شد.

برداشت: بگو که شمس الدین تبریزی روشنایی را بیان کرد، همچنان که خورشید نمی‌تواند پنهان بماند؛ او کجا رفت؟