غزل شمارهٔ ۶۷۵

برداشت: هر دلی که بدون وجود تو خوشحال باشد، همچون خاشاکی است که در میان باد جابه‌جا می‌شود.

برداشت: همچون پرنده‌ای خانگی که از بلندی پرواز نمی‌کند، مانند شاگردی که بدون استاد و راهنما باشد.

برداشت: چه چیز از زیبایی باقی می‌ماند که تو آن را از خودت تراشیدی، در حالی که آن زیبایی باید به گونه‌ای باشد که از حوریان الهام گرفته شده باشد.

برداشت: هیبت و ترس شمشیر چوبی چگونه می‌تواند با شمشیر آهنی و واقعی مقایسه شود؟ وقتی که شمشیر پولادی وجود دارد، شمشیر چوبی هیچ ارزشی نخواهد داشت.

برداشت: تو زمانی که روح بودی، عهدی بسته‌ای، اما حالا نمی‌دانی که آن را به یاد داری یا نه.

برداشت: اگر تو انکار کنی، من صبر می‌کنم تا آن روزی که حقایق روشن شود و همه چیز در دادگاه حقیقت در معرض قضاوت قرار گیرد.