غزل شمارهٔ ۶۷۴

برداشت: اگر دل دانا از غم فرار کند، غم دو برابر از پیش ما دور می‌شود.

برداشت: آیا ما نگهبانیم که غم مانند دزدی خبیث از ما فرار کند؟ وقتی ما را می‌بیند، از ترس جا را ترک می‌کند.

برداشت: شیر عشق مانند نغمه‌ای می‌خواند و حال آنکه گله غم همچون شکارزیستی است که از شیر در دشت می‌گریزد.

برداشت: کسی که نابینا و بی‌خبر از دنیا است، از غم و اندوه دور است، اما کسی که بیناست، همواره از مشکلات و دردها فرار می‌کند.

برداشت: من خوشحال هستم که غم را ببینم، اما غم از این شادی و خوشحالی فرار می‌کند.

برداشت: تمام جهان در چنگال غم هستند و زمانی که او (غم) مرا می‌بیند، از کنارم دور می‌شود.

برداشت: اگر به سوی بلندی بروم، پستی از من دور می‌شود و اگر به سوی پستی بروم، بلندی از من فاصله می‌گیرد.

برداشت: من آرام و بی‌صدا خواهیم ماند تا این غم برطرف شود، زیرا خود این غم از آنچه نمی‌توانیم بیان کنیم فرار می‌کند.