غزل شمارهٔ ۶۷۱

برداشت: دل‌تنگی‌ام باید با صدای سُرنا ابراز شود، زیرا از آن صدا بوی معشوق به مشام می‌رسد.

برداشت: به دل می‌خواهم آهنگی عاشقانه بزنم که از آن، زیبایی روح نمایان شود.

برداشت: من از غم و اندوهی که بر دوش دارم شکایت می‌کنم. عجیب است که این روح ناتوان من تا چه حد تحمل می‌کند.

برداشت: بگو ای نای، حال و وضعیت عاشقان را بیان کن؛ چرا که صدای تو جان و روح را به چالش می‌کشد و می‌آزماید.

برداشت: ببین ای عزیز من، چگونه صدای مهتاب تیره را می‌شکافد و نور را به دنیا می‌آورد.

برداشت: بخوان بر دل خود این اراده که تا صدای لطیف پریان به گوش برسد.

برداشت: وقتی که صدای دل‌شکسته‌ی دوست رنجوری بلند می‌شود، حتی اگر به او بگویی ساکت باشد، باز هم نباید چنین چیزی را درخواست کنی.