غزل شمارهٔ ۶۶۸

برداشت: ماه رجب به پایان رسید و ماه شعبان آغاز شد. در این زمان، روح و جان محبوب از بدن خارج شد.

برداشت: زمانی که جهل و غفلت از بین رفتند، عشق و بخشش وارد شدند.

برداشت: دل گل و نسرین و ریحان شاداب و شاد می‌شود وقتی که باران از ابر رحمت فرو می‌ریزد.

برداشت: همه غمگینان با این شیرینی که در دندان است، می‌خندند.

برداشت: وقتی که انسان مانند خورشید در لباس زربفت و زیبا ظاهر می‌شود، همان‌طور که ماه با چهره‌ای درخشان و تابناک برمی‌آید.

برداشت: بزن به دست و بگو ای نوازنده عشق، که آن صدای شیرین و دل‌انگیز از راه رسید.

برداشت: اگر دی گذشته و به پایان رسیده، امروز فقط باقی‌مانده آن روزهاست و اگر عمر گذشته باشد، عثمان هم به زندگی‌اش ادامه می‌دهد.

برداشت: تمام عمر ما سپری شده، اما این فرصت با بختی دائمی دوباره به سراغ ما می‌آید.

برداشت: اگر در کشتی نوح خوابیده‌ای و در حال مستی هستی، نگران طوفان نباش؛ زیرا در امنیت هستی و بیرون از خطر.

برداشت: آسمان تبریز به نور شمس الدین در آن میدان روشن گردید.