غزل شمارهٔ ۶۶۷

برداشت: گوش دادن به موسیقی صوفیان به اندازه‌ای عمیق و تأثیرگذار است که نمی‌تواند مثل آتش هیزم‌تر که دیرتر روشن می‌شود، تاثیرش را کاهش دهد. در واقع، این نوع سماع همانند آتشی است که با شدت و قدرت شعله‌ور می‌شود.

برداشت: بدون شک می‌دانم که آسیب‌های جسمانی از ما به این دستان و پاها نمی‌رسد، اگر نتواند بر آنها تأثیر بگذارد.

برداشت: اگر کسی بخواهد از لذت‌های زندگی بهره‌مند شود، باید دور از هوس‌های دنیوی و زندگی‌های مادی باشد.

برداشت: چرا در میهمانی خاموش و بی‌دردسر، دل ما از شادی و خوشی دوری کند؟

برداشت: این ساختمان اصلی نیست و تنها توده‌ای از خاک و گل است؛ زیبایی و جذابیت آن به خاطر دلبر و معشوقی است که در آن حضور دارد.

برداشت: چشم حسود و بدخواه یوسف نمی‌داند که صدای چنگ چگونه به گوش ناشنوا نمی‌رسد.

برداشت: از هر آهویی در دشت، مشک به دست می‌آید و از هر گابی، جهان عطر عنبر نمی‌گیرد.

برداشت: هر نی هرگز نمی‌تواند ناله‌ی عاشقانه را ثبت کند و هر پرنده‌ای از نی شیرینی نمی‌چشد.

برداشت: چه کسی می‌داند لطافت زهره چگونه است؟ او به حدی دچار غم است که حتی نمی‌تواند گوشه چادر را بگیرد.

برداشت: تنها روحی که از جان واقعی برخوردار است، نمی‌تواند از جسم مادی بهره‌ای ببرد و به حالتی نورانی دست یابد.

برداشت: هر ابری نمی‌تواند با ماه رقابت کند، زیرا ستاره را تنها یک ستاره می‌تواند بگیرد.

برداشت: اگر کسی در جهان محبوبی پیدا کند، محبوب ما از همه آنها برایش بهتر و زیباتر است.

برداشت: خداوند به نور شمس دین اشاره دارد که از تبریز می‌تابد و او به همه کسانی که شایسته‌اش هستند، توجه و لطف می‌کند، اما من را به‌عنوان خادمی خاص و ویژه می‌پذیرد.