غزل شمارهٔ ۶۶۵

برداشت: چه خوب است که کسی وجود داشته باشد که یاری را پسندیده باشد، چرا که فاصله گرفتن از او، خودش ناظر بر زیبایی و شکل دلپذیر آن دوستی نخواهد بود.

برداشت: وقتی تو در کنارم هستی، خنده و شادی به زندگی من می‌آید، چون بدون شادی هیچ‌کس نمی‌تواند بخندد.

برداشت: تو باید به پای کسی که دوستش داری سجده کنی و او را ارج نهی، زیرا بی‌احترام به او، هرگز سرت بالا نخواهد رفت.

برداشت: تو مانند صدا هستی و یار تو به مانند آواز، نزدیک کوه و گنبد.

برداشت: در اینجا شاعر به رابطه عمیق و ناگسستنی میان احساسات و تجربیات انسانی اشاره می‌کند. او به نوعی از هماهنگی و پیوستگی می‌پردازد که مانند بوی یک روز خاص در زمان خاصی، هرگز از هم جدا نمی‌شود. این پیام می‌تواند نشان‌دهنده اهمیت لحظات خاص و تأثیری باشد که بر زندگی ما دارند، به‌گونه‌ای که احساسات و یادآوری‌های مرتبط با آن لحظات به‌سادگی فراموش نمی‌شوند و همواره در زندگی ما باقی می‌مانند.

برداشت: در آخرین لحظه‌ای که به خود آمده‌ایم، به این فکر کنیم که آیا هنوز در نزدیکی دید و درک خود هستیم. تا زمانی که حرکت نکنیم، تغییر هم نخواهد کرد.

برداشت: دل از خیال خوشی شاد می‌شود، اما وقتی خیال تلخی به سراغش می‌آید، دل را می‌شکند و غمگین می‌کند.

برداشت: دل و جان، گاه از محبت و پیوند و گاه از نيش و آسيب، به حالت تمسخر و بازی درآمده است.

برداشت: زدم بن بست و سردرگم شدم، طوری که از خویشتن و جایگاه خود بی‌خبر ماندم.

برداشت: سکوت کن تا آن زبانی که به‌درستی بیان کند، درس بگوید. در برابر این زبان، صد استاد و مهارت وجود دارد.

برداشت: اگر به نی بگویی که خاموش باشد، با لب‌هایش پاسخ می‌دهد و می‌گوید: ای تو که حمایت می‌کنی.