غزل شمارهٔ ۶۶۴

برداشت: دل من هرگز به غم آلوده نمی‌شود و البته می‌خواهم از می‌ای بنوشم که هیچ‌گاه کم نمی‌شود.

برداشت: دل من سرشار از عشق است و فقط با کسانی که عاشق هستند می‌تواند همدل و هم‌نوا شود.

برداشت: می‌خواهم از میر سعادت نوشته‌ای بگیرم تا دیگر در این دنیا غمی نداشته باشم.

برداشت: هر کس که از آب حیات بهره‌مند شود و در زندگی‌اش به خوشی و شادی دست یابد، دیگران در غم و اندوه او شریک نخواهند شد.

برداشت: اگر شخصی فاسق باشد (دنیاطلب و گناهکار) او را به زهد و پارسایی دعوت می‌کنند، اما اگر فردی زاهد و پارسا باشد، او هرگز به انحراف و گمراهی نمی‌رود.

برداشت: وقتی انسان بر مشکلات زندگی غلبه کند و به خوشبختی دست یابد، دیگر از غم و ناراحتی‌اش کم نمی‌شود و زندگی‌اش به سمت بهتر شدن پیش می‌رود.

برداشت: وقتی عشق به شدت از دل بیرون می‌رود، آیا امکان دارد که انسان خوشحال و شاداب باقی بماند؟

برداشت: سایه‌های درهم و فروغ طره‌های او آن‌چنان جذاب و گیراست که هیچ همسایه‌ای نمی‌تواند به آن بی‌توجه باشد.

برداشت: اگر چه در گفتار خود توبه کنی، اما بدان که این توبه از آن بی‌وفا محکم نخواهد شد.