غزل شمارهٔ ۶۵۹

برداشت: امروز دلم به یاد محبوبم است و آرزوی دیدن چهره‌اش را دارم که مانند گل‌نار زیباست.

برداشت: طاووس در آن سوی جهان زیبایی و شکوه خود را به نمایش می‌گذارد، در حالی که بلبل در طرف دیگر مدام آواز می‌خواند و تکرار می‌کند.

برداشت: در آن مکان، صدای نای به‌گونه‌ای سخن می‌گوید که نوای چنگ نیز دارای اسرار و نکات مهمی است.

برداشت: بگو فردا به سمت او برو که او هم مثل من عاشقان زیادی دارد.

برداشت: وقتی چهره‌ات را می‌گشایی و لبخند می‌زنی، دل‌ها را به شدت تحت تأثیر قرار می‌دهی و آتشی در دل دیگران به وجود می‌آوری.

برداشت: اما عقل کجاست آن زمانی که دل را، که همه دل‌ها را هوس و شیدایی فراگرفته است، کنترل کند؟

برداشت: از ما هیچ انتظاری نداشته باش، چرا که وقتی کسی در حال نوشیدن می باشد، دیگر نیازی به فعالیت و کار ندارد و به نوعی بی‌کار می‌شود.

برداشت: دلم دیشب به شدت تحت تاثیر حال و هوای او بود و نشان می‌داد که چگونه مستی‌اش را به نمایش می‌گذارد.

برداشت: من به سرعت پیش رفتم و گفتم آیا بعد از نوشیدن باده نمی‌ترسی که عقل به تو پشت کرده است؟

برداشت: وقتی بوی دهان او را حس کردم، متوجه شدم که بوی او شباهتی به بوی آن پری دارد که دیدمش.

برداشت: شمس الدین تبریزی، انسان بزرگی است که احساس می‌شود آثار و نشانه‌هایی از قدرت و عظمت خداوند در وجود او نمایان است.

برداشت: بوی یک چیز با خود آن چیز تفاوتی بسیار بزرگ دارد و این بوی خاص محدود نیست و اندازه‌پذیر نیست.