غزل شمارهٔ ۶۵۴

برداشت: هر حرفی که از غربت مرگ تلخ‌تر باشد، وقتی تو آن را بگویی، مانند شکر شیرین به نظر می‌رسد.

برداشت: در عمق زیبایی‌های تو، هر کسی که جایی برای زندگی انتخاب کند، به زودی از نخی که زلف‌های تو به دورش پیچیده، به آسمان خواهد رفت.

برداشت: بخواب بیدار باش و از زیبایی ابروی نرم و لطیفت بهره‌مند شو، زیرا این زیبایی می‌تواند در زمان جدایی و سفر جان و دل را به سویت بخواند.

برداشت: صدای دلنوازتو مرا به وجد می‌آورد، با شوق می‌گویم لبیک، چرا که درد و شوق در وجودم به جریان می‌افتد.