غزل شمارهٔ ۶۵۳

برداشت: وقتی که تصویر زیبایی تو بر چهره ما تابیده می‌شود، چهره‌ ما مانند گل‌ها زیبا و دل‌انگیز می‌شود.

برداشت: می‌خواهم که از زنار، دویست لباس به من بدهد. ترسا (کسی که ترس از دین دارد) می‌گوید: «بپوشان، زیرا که این کار شایسته نیست».

برداشت: چشمانم مانند دهل شده‌اند و دلم پر از رازهاست، مثل ماهی که دیگر نمی‌تواند در دل شب قرار بگیرد و نمی‌دانی که چه چیزهایی خواهد زایید.

برداشت: دل انسان مانند یک شاه است و بدن او مانند گوسفند، اگر این گوسفند بخواهد، شاه را می‌بیند، اما اگر دل بخواهد خاموش و بی‌صدا می‌ماند.

برداشت: دانه‌ای که در این هاون عاشقان افتاده، هر طرف تلاش می‌کند، اما ناچار باید ساییده شود.

برداشت: از خانه عشق که خارج شود، مانند کبوتر در هر کجا که پرواز کند، در نهایت به سرنوشت خود می‌رسد.

برداشت: آیینه‌ای که توسط شمس الحق تبریز ساخته شده، کجا می‌تواند زنگار بگیرد و به چه چیزی نیاز دارد تا دوباره صیقل و پاک شود؟