غزل شمارهٔ ۶۵۱

برداشت: ماه تابید و قلمی از گور بیرون آمد و از زمین سیاه، سوسک‌ها به سطح آمده‌اند.

برداشت: او با قلم خود تصاویری از موسی و عیسی را به تصویر کشیده و از لطافت نفس او، روحی تازه در زندگی دمیده شده است.

برداشت: در دست سرنوشت، فرصتی بهره‌مند از زحمات فراوان به ثمر می‌رسد که تنها افرادی با بینش و بصیرت واقعی به آن می‌رسند و کسانی که در تاریکی غفلت غرق شده‌اند، از آن بی‌خبرند.

برداشت: دل خاک با رسیدن بهار چه خبرهایی از زندگی جدید دریافت کرده است، در حالی که از خاک تیره، گروهی از مورچه‌ها به سمت بالا آمده‌اند.

برداشت: دل زنبوری که در میان عسل‌ها زندگی می‌کند، از زیبایی و شیرینی آن‌ها چه تجربیاتی دارد؟ از این رو، زنبور با مشک عسل به گله و شکایت پرداخته و ناراحتی‌اش را بیان کرده است.

برداشت: در دل آن موجود، کرم کوچکی چه راهی را پیمود که از آن خز و ابریشم فراوانی به دست آمد.

برداشت: بدون چشم و گوش، صدف چطور می‌تواند روزی را پیدا کند، در حالی که محصولی به دست نیاورد و همچون گنجی که از زمین بیرون می‌آید.

برداشت: این بیت به این معناست که چگونه آهن و سنگ، که به نظر سخت و بی‌تحرک می‌آیند، توانسته‌اند به سمت نور و دانش راه یابند و از خود علم و آگاهی ساطع کنند. این تغییر و تحول نشان‌دهنده‌ی این است که حتی مواد بی‌جان نیز می‌توانند به شکل‌های جدیدی از وجود و درک دست یابند.

برداشت: نگاهی به باغ کن و ببین که چه گل‌های شادابی در آن شکفته‌اند و از رنگ تند سیاهی مانند قیر، چه سفیدی و روشنی مانند کافور بیرون آمده است.

برداشت: در این بیت به زیبایی و لطافت گلی اشاره شده که فاقد عطر و رنگ است، و این سؤال را مطرح می‌کند که چنین زیبایی‌ای را از کجا می‌توان یافت. فردی که با پرده‌ای پوشیده شده است، در حالی که مست و شیدا به نظر می‌رسد، از پشت پرده نمایان می‌شود. این تصویر کنایه‌ای از جذابیت و زیبایی پنهانی است که نمی‌توان به سادگی دید.

برداشت: در دوران حکومت و شرف آن پادشاه صالح، این لشکر شکست‌خورده چه افتخاری برای منصور به همراه دارد؟

برداشت: در باغ زیبایی او، سیبی را دیدم که هر بار که پوستش شکافته می‌شد، از آن حوری‌ای زیبا بیرون می‌آمد.

برداشت: زمانی که حوری از دل سیب خارج شد، به قدری زیبا و خوشحال بود که از خنده‌اش، نیازها و آرزوهای کسانی که در سختی و ناراحتی بودند، برآورده شد.

برداشت: این وجود و این حال خوش و این حرکت شاداب که در زندگی جاریست، از شراب ندانسته‌ای نیست که از دل انگور جسته است.

برداشت: وقتی شمس الحق تبریز این شور و هیجان را ایجاد کرد، از مشرق وجودش آن ماه معروف (مولانا) درخشید و نمایان شد.