غزل شمارهٔ ۶۴۹

برداشت: در صبح زود، ماهی درخشان از آسمان پدیدار شد و به زمین نزول کرد و در دلهای ما نگرانی و شگفتی ایجاد کرد.

برداشت: وقتی که باز، پرنده‌ای را شکار می‌کند، من نیز آن ماه را از دست می‌دهم و او به سرعت بر فراز آسمان می‌رود.

برداشت: وقتی به درون خود نگاه کردم، متوجه شدم که خودم را اسیر کرده‌ام، چون در آن ماه روشن، وجودم به لطف و مهربانی جان مانند شده است.

برداشت: وقتی به درون خود سفر کردم، جز نور ماه چیزی ندیدم، تا زمانی که جلوه‌های آغازین هستی به وضوح نمایان شد.

برداشت: نه دنیای چرخان تمام چیزها در ماه تجلی می‌یابد و کشتی وجود من در دریا پنهان شده است.

برداشت: امواج دریا به شدت بالا آمدند و دوباره آرامش خود را به دست آوردند و صدا و داستان‌هایی را به راه انداختند و اینگونه اوضاع تغییر کرد.

برداشت: آن دریا به قدری خروشان بود که از هر موجش نشانی از یک چیز و شکلی از چیز دیگر به وجود آمد.

برداشت: هر تکه‌ای از جسم که از آن دریا نشانی پیدا کرد، در حال ذوب شدن است و به آن دریا می‌پیوندد.

برداشت: بدون وجود شخصیتی بزرگ و والا چون شمس‌الحق تبریزی، نه می‌توان به زیبایی ماه نگریست و نه می‌توان از دریای معنویت بهره‌مند شد.