غزل شمارهٔ ۶۴۸

برداشت: ای مردم که به سفر حج رفته‌اید، کجا هستید؟ معشوق و محبوب شما همین‌جا حضور دارد، پس بیایید و او را ملاقات کنید.

برداشت: محبوب تو در همسایگی‌ات و در کنار توست، اما در بیابان و در گمراهی به سر می‌بری. در چه حال و هوایی هستی؟

برداشت: اگر زیبایی حقیقی و غیر ظاهری محبوب را ببینی، هم محبوب و هم مکان و هم درگاه الهی یکسان خواهند بود.

برداشت: شما بارها از یک مسیر به خانه‌ای رفتید، اما اکنون یک بار از این خانه به این بام بالا بروید.

برداشت: آن خانه بسیار زیبا و دلنشین است. لطفاً نشانه‌هایی از آن خانه را که متعلق به خواجه است، به من نشان دهید.

برداشت: اگر با انجام حج باغِ پر گل خداوند را دیده‌اید، دسته گلی از آن بیاورید. یا اگر فکر می‌کنید به خداوند رسیده‌اید و غرقِ در دریایش هستید یک گوهر از آن دریا (به عنوان نشانی) بیاورید.

برداشت: با این وجود، زحمات شما سرمایه و گنجینه‌ای ارزشمند است. ای کاش که شما به این گنجینه آگاه‌تر باشید و بر آن پرده نکشید.