غزل شمارهٔ ۶۴۷

برداشت: انسان می‌تواند تلاش و برنامه‌ریزی کند، اما نمی‌تواند از سرنوشت و تقدیری که خداوند برای او تعیین کرده، آگاهی داشته باشد. در واقع، تلاش‌های ما در برابر حکمت و تقدیر الهی چه ارزشی دارد؟

برداشت: شخص وقتی به خودش بیندیشد، درمی‌یابد که چه چیزی را می‌بیند و چطور می‌تواند به نوعی نقشه بکشد، اما در حقیقت تنها خداوند است که می‌تواند انسان را به بند بکشد.

برداشت: اگر کسی قدمی محکم و درست بر دارد، در آن هنگام است که می‌داند کجا باید برود و چه مسیری برایش مناسب است.

برداشت: عشق را دست کم نگیر و برای آن تلاش کن، زیرا این احساس تو را از چنگالی که مرگ برایت آماده کرده، نجات خواهد داد.

برداشت: در زندگی، به جای اینکه به دنبال شکار کردن دیگران باشی، بهتر است خودت طعمه‌ای برای مشکلات نشوی. چراکه ممکن است سرنوشت ناگهانی تو را در برگیرد و نتوانی از آن فرار کنی.

برداشت: سکوت کن و محلی را برای خود برگزین، زیرا آنجا که انتخاب می‌کنی، سلطنت آنجا به تو تعلق می‌گیرد.