غزل شمارهٔ ۶۴۵

برداشت: یک بار دیگر آب به داخل چرخ آب‌کشی برگشت و آن چرخ در حال چرخش و گردش درآمد.

برداشت: دوباره آن روح پرشور و پرهیجان مانند خورشید و نقره در حال تپش و لرزش است، پر از آتش و آب.

برداشت: دیگر بار، آن شکل پنهان عالم از درون جانم همچون ماه تابان بیرون آمد.

برداشت: خورشید که می‌درد، یعنی وقتی که خورشید می‌تابد و روشنایی می‌بخشد، مشرق و مغرب تحت تأثیر آن قرار می‌گیرند و این نور و گرما نشانه‌ای از لطف و رحمت است. اگر روزی این نور به زبانی دیگر و به شیوه‌ای متفاوت بروز کند، زیبایی و جاذبه‌اش همچنان باقی خواهد ماند.

برداشت: یک بار دیگر آن صبح طلایی سر زد و نورش تابید، طوری که حتی کسی که صد سال خوابیده بود هم از خواب بیدار شد.

برداشت: مجدداً آن قاضی مشکلات و نیازها را اعلام کرد که بیدار شوید، زیرا آن پیروزمند درِ نیکی‌ها و خواسته‌ها وارد شده است.

برداشت: بار دیگر پیامبری به سوی قبله شروع شد و در گوش محمد وقتی که به محراب وارد شد، ندا داده شد.

برداشت: زمانی که محمد به دروازه خیبر رفت، با قدرت و نصرت الهی، خدایی را نشان داد و به مبارزه رفت.

برداشت: به خاطر ترس از سلطنت، تمامی آسمان دچار تغییر شد و به خاطر نگرانی از علت تمامی علل، همه چیز به وجود آمد.

برداشت: آری، او را سعادت می‌نامیدند، زیرا قبل از آنکه افراد به لقب‌ها و عناوین مختلف شناخته شوند، او از علم و معرفت برخوردار بود.

برداشت: محمد در یک مکان نامرئی و مخفی را گشود، جایی که حال و هوای کسادی و بی‌حالی حاکم بود، و با نوشیدن می ناب، به شادابی و سرحالی دست یافت.

برداشت: برای دل تشنه و آرامش، خون آن جام می لعل مانند عناب به وجود آمد.

برداشت: امروز را از هر گونه حرف و سخنی خالی کن، زحمت نده به آن ساقی که دوستانش آمده‌اند.