غزل شمارهٔ ۶۴۳

برداشت: در کوچه‌ي خرابات، عشق مرا به خود کشید و آن معشوق زیرک، نشان من را دید و شناسایی کرد.

برداشت: من به دنبال معشوقه فریبنده‌ام رفتم، اما او در آن لحظه چهره‌اش را از من پنهان کرد.

برداشت: من شگفت‌زده‌ام از آن سرور بی‌همتا که با یک نگاهش کل وجودم را زنده کرد.

برداشت: ناگهان یک آهو با زیبایی‌های بسیار نمایان شد، به طوری که از نور زیبایی‌اش، ماه و خورشید نیز به زاری درآمدند.

برداشت: آن آهوی زیبا و خوش‌رفتار به سمت تبریز حرکت کرد و بغداد دنیا را با دانایی و بینش همدان روشن ساخت.

برداشت: آن کسی که به خاطر او به طرز خاصی سجده می‌کند و او را محبوب و مورد توجه زمانه قرار می‌دهد، در واقع به نوعی ارادت و احترام به او نشان می‌دهد.

برداشت: آن‌هایی که ادعا کردند که ما کامل و بی‌نقص هستیم، در واقع دچار سرگشتگی و جنون شده‌اند و باعث رسوایی خودشان در دنیا گردیده‌اند.

برداشت: سلطان عالم و عرفان، به کسی که با اسرار پنهانی آشناست، تعلق خاطر دارد و همه حقایق و جلوه‌های ابتدایی هستی را به وضوح بیان می‌کند.

برداشت: زمانی که شمس الحق تبریزی عشق را به تصویر کشید، مانند جبرئیل امین که برای پیدا کردن او به شتاب افتاد.