غزل شمارهٔ ۶۴۰

برداشت: تا زمانی که بادی از خوشبختی پیامبر محمد به این موضوع اشاره کند، از آن مرد و از آن حمله‌ی سخت و بی‌رحمانه، سپر و دفاع بیندازد.

برداشت: طبیعی است که حال گدا تغییر کند، وقتی که او زیر فشار غم تو قرار می‌گیرد. غم تو می‌تواند حتی بر سر بزرگ‌ترین افراد نیز سایه بگستراند.

برداشت: روزی پسر ادهم به دنبال یک آهو رفت، همان‌طور که آسمان با شتابت خود را به جلو می‌برد.

برداشت: او به کسی شربتی داد که بوی خوش و لذت آن او را به شدت مست کرد و باعث شد از اسبش بیفتد.

برداشت: همه گفتند که در خیابان حیرت، جوانی بیچاره از خاندان ادهم، تاج و کمربند خود را به زمین انداخت.

برداشت: از نام تو بود که سلیمان با یک پرنده، در سرزمین بلقیس، بزرگی و پیروزی به دست آورد.

برداشت: محمد با اشاره‌ای، یاد تو را در میان شلوغی و هیاهوی جدایی دو نیمه از هم به ماه افکند.