غزل شمارهٔ ۶۳۹

برداشت: آن لباس قرمزی که مانند ماه در آسمان ظاهر شد، امسال در این جبهه کثیف و زنگ زده نمایان شده است.

برداشت: آن جوان زیبایی که سال گذشته با چهره‌اش دل‌ها را تسخیر کرده بود، امسال به شکلی با وقار و مانند عرب‌ها با احترام و شخصیت خاصی وارد شده است.

برداشت: آن دوست همان دوستی است که اگر لباسش عوض شود، باز هم او همان دوست است که قبلاً بود؛ لباسش تغییر کرده، اما خود او تغییر نکرده و دوباره ظاهر شده است.

برداشت: این شراب همان شراب است، حتی اگر ظرف آن تغییر کند. نگاهی بینداز به اینکه چقدر خوب است وقتی کسی در حال نشئگی و سرخوشی است.

برداشت: ای مردم، گمان نکنید که آن نورها فقط متعلق به آن فرد خاص است؛ این نورها از روزن و دریچه‌ای به نام اسرار و دانش به وجود آمده‌اند.

برداشت: این صحبت به نوعی از اتحاد و یگانگی اشاره دارد که از عمق یک جوش و خروش ناشی می‌شود و به واقع، به معنای بازگشت مجدد نیست. در واقع، این انسجام و وحدت در ذات خود دارای یک اصل و جوششی ناب است که به شکل یک دریا با طراوت و زندگی آغاز می‌شود.

برداشت: یک قطره از آن دریا جدا شد، اما واقعاً جدا نیست؛ چرا که انسان از همان خاک و گل به وجود آمده است.

برداشت: وقتی که روم در مقابل حبشی‌ها قرار گرفت، رومیان به سرعت پنهان شدند، اما امروز در این سپاه بزرگ، دوباره به چشم می‌خورند.

برداشت: اگر خورشید در غروب غروب کند، از افق دیگری آن مه نورانی دوباره طلوع خواهد کرد.

برداشت: سخن را رها کن و به آینه نگاه کن؛ چون شبهه و ابهام از گفتار بیرون می‌آید.

برداشت: شمس الحق تبریز آمده است، نگو که از آسمان پاک آن ماه اسرارآمیز پدیدار شده است.