غزل شمارهٔ ۶۳۶

برداشت: عشق را تجربه کنید، حتی اگر به قیمت جانتان باشد. وقتی در این عشق جان دادید، تمامی روح و جان شما به این احساس تعلق خواهد گرفت.

برداشت: بمیرید و از مرگ نترسید، زیرا از این خاک به آسمان‌ها خواهید رفت.

برداشت: بمیرید از خودخواهی و وابستگی به این نفس، چرا که این نفس همچون بند و اسیری است که شما را محدود می‌کند. بی‌خود شوید و از این وابستگی رها گردید.

برداشت: یکی تیشه بردارید و به دنبال حفره‌ای برای زندان بگردید، چون زندان شکسته شد، همه شاهان و بزرگان نیز آزاد می‌شوند.

برداشت: بمیرید و جان دهید در پیش خدای زیبا، زیرا وقتی که مردید، همگی در حکم پادشاه و بزرگ خواهید بود.

برداشت: ابر یعنی ذهنیت‌های که داریم وتشکیل من  ذهنی را می دهد.وقتی بدون ذهنیت باشید نزد خدای متعال هستید.خدا همه انسانها را بدون قضاوت نگاه می کند

برداشت: سکوت کنید، زیرا سکوت در لحظه مرگ است و همچنین از زندگی سرچشمه می‌گیرد. بنابراین از خاموشی به‌خود نیایید.