غزل شمارهٔ ۶۳۵

برداشت: ما نیز مانند مستانی هستیم که برای نوشیدن شراب به ساقی نیاز داریم، اما اگر این ساقی با تمام شیرینی‌هایش، طعم تلخی به ما بدهد، ممکن است که نتوانیم از آن لذت ببریم.

برداشت: اگر آن معشوق با زیبایی‌هایش ناز کند و خود را به رخ بکشد، به خدا که حتی تاج و تخت پادشاهی را هم از او خواهد گرفت و به چنگ خواهد آورد.

برداشت: من دلی شاد و سرشار از عشق دارم و به خاطر آن، نهایت لذت را می‌برم. اما در نهایت، مثل دیگران، به مرگ خواهیم رسید و باید بپذیریم که زندگی و اتفاقاتش چه تاثیری بر ما می‌گذارد.

برداشت: تو به ساقی دستور بده که آن شادی پایدار را بیاورد تا باده‌ای که می‌نوشیم، تحت تأثیر باد و شرایط ناپایدار قرار نگیرد.

برداشت: در حالتی که برخی افراد در مورد محرم و نامحرم صحبت می‌کنند، هیچگونه نگرانی از غم و اندوه ندارند و در زمان بحران یا مصیبت، دست به اقدامی نمی‌زنند.

برداشت: زمانی که شمع پروانه بیچاره را می‌سوزاند، همچون این است که جعد و فرش را به هم می‌ریزد و چهره را زیبا می‌کند.

برداشت: وقتی پروانه جان خود را از دست می‌دهد، برایش زندگی‌ای قرضی می‌ماند. آن جان مانند آتش است که از یک وزنه سنگین تغذیه می‌کند.

برداشت: اگر که از می باقی جرعه‌ای بنوشی، هر تصوری که در دل داشته باشی، به تو نمایان خواهد شد.

برداشت: ای عشق حقیقی و الهی، شمس تبریزی، هرچقدر که تو به این عشق اضافه کنی، این حال و دید را نیز افزایش می‌دهد.