غزل شمارهٔ ۶۳۲

برداشت: عید فرا رسیده و خوش شانسی به همراه آن آمده است. شادی کن و به جشن و پایکوبی بپرداز، زیرا که آن ماه زیبا نمایان شده است.

برداشت: عید فرا رسیده ای مجنون! صدای شگفت‌انگیزی را از آسمان بشنو، زیرا آن کسی که به او اعتماد داری از عرش بلند به زمین آمده است.

برداشت: عید فرا رسیده و رهگذران در حال رقص و سرودن غزل هستند، زیرا آن پادشاه زیبا از کاخ بلند و باشکوهش آمده است.

برداشت: مجنون به شدت تحت تأثیر زیبایی و خوبی خاصی قرار گرفته که هیچ نظیری ندارد، به طوری که تمام دانش و آگاهی‌اش تحت تأثیر آن قرار گرفته و افکارش به جنون تبدیل شده‌اند.

برداشت: داوود پیامبر با قدرت ویژه‌ای که داشت، حتی سنگ و آهن را نرم می‌کرد.

برداشت: عید فرا رسیده و ما بدون او نمی‌توانیم عید بگیریم. بیا تا در این لحظه‌ی خوشایند جشن بگیریم، چرا که سفره و غذای لذیذی آورده‌اند.

برداشت: از زهر، شکر به وجود می‌آید و از ابر، ماه زیبا شکل می‌گیرد. هر جا که زیبایی و غنای وجود داشته باشد، تازگی و طراوت به وجود می‌آید.

برداشت: بپا خیز و به میدان برو، به سوی جمعیت خوش‌گذران، و به سمت مهمانی که از راه دور آمده است، برو.

برداشت: غم‌های او همه شادی است و بندهایی که او دارد، همه آزادی است. اگر یک دانه به او بدهی، صد باغ پر نعمت به وجود می‌آورد.

برداشت: من به نعمت‌های الهی بسیار خوشحالم و غرق در آن‌ها هستم. فقط نعمت‌های ناپاک و ناشایست برای من بی‌ارزش و ناپسند است.

برداشت: زمانی که در موقعیت‌های نامناسب قرار می‌گیری، بهتر است سکوت کنی و از بیان حرف‌هایت پرهیز کنی. مانند غنچه یا گل سوسن که در انتظار زمان مناسب هستند، تو نیز باید صبر کنی. صبر در زندگی مانند کلیدی است که می‌تواند قفل مشکلات را باز کند.