غزل شمارهٔ ۶۳۱

برداشت: از ناامیدی فاصله بگیر، ای دوست؛ زیرا امیدی نو در حال ظهور است. این امید، جان‌ها را از عالم غیب به سوی خود فرا می‌خواند.

برداشت: ناامید نشو، حتی اگر مریم از دستت دور شود، زیرا نوری که عیسی را به آسمان برد، آمده است.

برداشت: ای جان، از ناامیدی پرهیز کن در این تاریکی زندان، زیرا آن پادشاهی که یوسف را از زندان آزاد کرد، هنوز هست.

برداشت: یعقوب از پرده‌ی پنهانی یوسف بیرون آمد، چرا که زلیخا پرده را کنار زد و او را مشاهده کرد.

برداشت: ای شب، بامداد را به سحر تبدیل کرده‌ای، ای خدا، تو همان خدای رحمت‌گستر هستی که به دعای بندگانت پاسخ می‌دهی.

برداشت: ای درد قدیمی، از جایش تکان بخور که درمان آمد. ای قفل بسته، در خود را باز کن چون کلید آمده است.

برداشت: ای کسی که روزه گرفته‌ای، روزه‌ات را باز کن، زیرا عید آمده و زمان خوش‌حالی فرا رسیده است.

برداشت: سکوت کن و خاموشی اختیار کن، زیرا از سخن تو، به اشتباه و سردرگمی افزوده می‌شود.