غزل شمارهٔ ۶۳۰

برداشت: اگر دیو و فرشته با شمشیر و سپر هم باشند، زمانی که فرمان خداوند برسد، همه چیز در هم می‌ریزد و تغییر می‌کند.

برداشت: هر چیزی که به آن امید داری، به سرعت از دستت می‌رود و همچون عصایی به نظر می‌رسد که در واقع یک مار با دو سر است.

برداشت: آن غم و اندوهی که از آن صحبت می‌کنی، من نتوانستم درمان کنم. هر تدبیری که به ذهنت می‌رسد، همان‌قدر بی‌فایده است.

برداشت: کسی که خود به دنبال کارهای زشت و ناپسند رفته، نباید انتظار نتایج خوب داشته باشد. هر اقدامی که انجام می‌دهد، ممکن است او را به دام‌های دیگری نیز بیندازد. بنابراین، باید هوشیار بود که اعمال فردی می‌تواند پیامدهای منفی به همراه داشته باشد.

برداشت: من تلاش می‌کردم که راه حل مناسبی پیدا کنم، اما آن شخصی که در نظر داشتم، حاضر نمی‌شد. حالا این راه حل که نیمه‌کاره مانده، چه تاثیر و اهمیتی دارد؟

برداشت: از وجود تو نیرویی بساز و او را همچون یاقوت بیارای، تا در نهایت تو به او مبدل شوی و او به تو. این ارتباط می‌تواند به عنوان دژی مستحکم و پناهگاه برای شما باشد.