غزل شمارهٔ ۶۲۹

برداشت: عاشق واقعی مانند من باید درد و رنج را تحمل کند و بر آن غلبه کند؛ اما اگر چنین نباشد، مانند یک کودک فقط در حال بازی کردن و سرگردانی خواهد بود.

برداشت: ای ماه زیبا، تنها کسی چون تو باید که درخشندگی‌ات بر همگان بچربد و آنها را تحت‌الشعاع قرار دهد.

برداشت: عاشقانی چون من باید به خاطر حال و روز مستی و دیوانگی‌شان، با دیگران ارتباط برقرار نکنند و از خودشان دور بمانند.

برداشت: ای شاه سوار من، تو باید همچون فارس باشی، که از خیالات و گمان‌ها دور است و با قدرت و شجاعت به پیش می‌راند.

برداشت: عشق همچون آب حیات است که می‌تواند تو را از مرگ نجات دهد، ای شاه، زیرا او خود را در عمق عشق غرق کرده است.

برداشت: این جمله به زیبایی و قدرت جان اشاره دارد. جان مانند شاخی از طلاست که به سوی خود می‌کشد. هر اندازه که توجه آن را جلب کند، همچنان به سمت تو جذب می‌شود.

برداشت: دل و جان من هر روز در آن معدن پر از عشق و محبت است، مانند عاشقان که هر روز فرهنگ و علمی نو را آغاز می‌کنند.

برداشت: وقتی که از غم رنجیده‌خاطر می‌شوی و به گریه می‌افتی، او در آغوش‌ت می‌کشد و به طور مستقیم با محبت و نوازش تو را آرام می‌کند.

برداشت: وقتی آن آهو که بسیار دل‌باخته است، خونش تازه شود، آن شیر به سمت آهو در منطقه میمنه می‌دود.

برداشت: روزی خواهد رسید که نور و حقیقت تو درخشش و جلوه‌ای خاص بر آسمان خواهد داشت و بر تمام فضا طراوت جدیدی را به ارمغان می‌آورد.