غزل شمارهٔ ۶۲۸

برداشت: دوست عزیز! آیا شکر بهتر است یا آن که شکر را تولید کند؟ آیا زیبایی ماه بهتر است یا آن که ماه را خلق کند؟

برداشت: ای باغ! آیا تو از باغ‌های پرگل زیباتری، یا آن گلشن که در آن هزاران نرگس تازه شکوفا می‌شود؟

برداشت: ای عقل! آیا تو در دانش و بینش برتری، یا آنکه در هر لحظه می‌تواند صدها عقل و نظر جدید خلق کند؟

برداشت: ای عشق! هرچند تو چیز پیچیده و پر تلاطمی هستی، اما در حقیقت، همچون آتشی هستی که می‌تواند عشق را شکل دهد و به آن قوت ببخشد.

برداشت: من بی‌دلیل به شدت مجذوب و گیج هستم؛ گاهی احساسم به قدری شدید است که مرا می‌سوزاند و گاهی هم آرامش می‌بخشد و مرا در خود غرق می‌کند.

برداشت: دل مانند دریایی است که از محبت و خوبی او پر شده است و مانند داستان خسرو و شیرین پر از احساسات گوناگون است. از فکر و اندیشه‌ام، انواع جواهرات و زیبایی‌ها شکل می‌گیرد.

برداشت: عشق می‌تواند تمام زیبایی‌ها و ارزش‌ها را نابود کند و همچنین توانایی تبدیل کردن چیزهای عجیب و غریب را به چیزهای متفاوت و جدید دارد.

برداشت: شمس‌الحق تبریزی مانند خورشید، دل ما را به فعالیت و حرکت وا می‌دارد و همچون شمشیری در عمق وجود ما، محافظی در برابر چالش‌ها ایجاد می‌کند.