غزل شمارهٔ ۶۲۷

برداشت: عاشق با زنجیر به سمت معشوق می‌آید و نشان می‌دهد که حتی در حالت دیوانگی نیز به دنبال راهی برای حل مشکلات و چاره‌اندیشی است.

برداشت: قصور و اشتباه در کجای این عشق گنجیده است، وقتی که این عاشق با چهره گرم و آتشین خود، به خاطر عشقش در رنج و درد است.

برداشت: وقتی جوانی ماجرای آتش بی‌دلی را بازگو می‌کند، این نشانه‌ای است که همان آتش تقوا حتی بر دل پیران نیز اثر می‌گذارد و آنها را متأثر می‌کند.

برداشت: اگر در چشمی، صد پرده باشد، ابروی کمان‌مانند او چنان بر دل می‌نشیند که تیر نیز نمی‌تواند به عمق آن برسد.

برداشت: دل هر عاشق مانند مرغی است که از تخم بیرون می‌آید؛ او به شدت می‌خواهد به آزادی برسد، اما در دلش نگرانی و تعللی وجود دارد که او را آزار می‌دهد.

برداشت: این جهان مانند قیر است که همه چیز را به خود جذب می‌کند، اما وقتی عشق واقعی به وجود آید، این قیر نیز نرم و تغییر می‌کند.

برداشت: شمس‌الحق تبریزی هم در مقام بزرگ و محترم است و هم در مقام یک عاشق. او همان‌طور که درد و رنج‌های مختلف را تجربه می‌کند، بر درد و رنج انسان‌ها نیز اثر می‌گذارد و پیراهن هر صبری را می‌درد و به عمق آن نفوذ می‌کند.