غزل شمارهٔ ۶۲۶

برداشت: هر کسی که در دلش آتش عشق من وجود دارد، او هم زخم‌های من را تحمل کرده و مانند حسین، دردی در درونش است و مانند حسن، زیبایی و شادابی دارد.

برداشت: اگرچه نفس زاهد شده و می‌خواهد خود را درست نشان دهد، باز هم راست نخواهد شد. اگر حقیقت را می‌خواهی، باید به آن سرو (نماد زیبایی و کمال) در چمن نگاه کنی.

برداشت: تو را ساده نپندار، چون ظاهرت از یک چیز دیگر نشأت گرفته است. در خلوت دل خود بنگر که آن سادگی چه وجود با ارزشی دارد.

برداشت: آینه روح را ببین که هم بی‌پیرایه است و هم زینت‌دار؛ هر لحظه یک معشوق جدید می‌آفریند، گویی که جادوگری در حال کار است.

برداشت: گاهی دل در حال شادی است و گاهی در غم و اندوه. مانند مردی که به خاطر حرص و طمع خود دو زن دارد و نمی‌تواند بر احساساتش غلبه کند.

برداشت: هیچ‌گاه آن پادشاه که از جان خود بی‌خبر است، شاد نمی‌شود و مرده‌ای که در کلامش از مرگ سخن گفته، نمی‌تواند ناز و کرشمه کند.

برداشت: این بیت به این معناست که من مانند شتری می‌خواهم که دهانم پر از کلمات و سخنان بی‌فایده باشد، البته این حالت به خودی خود نشانه‌ای بر نداشتن محتوای درست و معناست.

برداشت: شجاعانه، به دیوانگی روی بیاور و در میان خون غوطه‌ور شو. گاهی در مقام زن و گاهی در مقام مرد قرار بگیر، زیرا این روش ویژهٔ افرادی خاص است.

برداشت: چون موسی از شدت درد و رنج چهره‌ای زرد پیدا کرده، از دلش نرنج و توبه نکن. چرا که یار از دردش آگاه است و در برابر ناذرای او بی‌اهمیت نمی‌ماند و هرگز از او بی‌توجهی نخواهد کرد.

برداشت: وقتی که در لذت و خوشی غرق می‌شوی و از غم و غصه دور می‌شوی، دیگر کسی که در این حال و هوا است نمی‌تواند بفهمد که زندگی چه صحبت‌هایی دارد و چه مسائلی در آن وجود دارد.

برداشت: اگر دل شاداب و زیبا باشد، صحبت‌های تو نیز دلنشین خواهد بود، اما همه‌ی ارزش‌ها و زیبایی‌ها در دریای عدن نهفته‌اند.