غزل شمارهٔ ۶۲۴

برداشت: هر ذره‌ای که در بالا مست می‌شود و بر پا می‌کوبد، نور ازلی خورشید را می‌بیند و از عشق خداوند به وجد می‌آید.

برداشت: کسی که انسان را شاد کند، خوشحالی‌اش را به نمایش می‌گذارد و کسی که باعث ترس او شود، از روی ناچاری دعا به زبان می‌آورد.

برداشت: این باده مست کننده است و به دلیل خمیده شدن قامت آن، این آسمان بر فراز سر، زنگ صدا را به صدا در می‌آورد.

برداشت: این عشق همچون مستی است که به باغ حقیقت قدم گذاشته و وجود من را با تلاش و کوشش خود متلاطم می‌کند.

برداشت: اگر عشق وجود نداشت یا به شراب وابسته نبود، پس چرا در باغ انگور رشد می‌کند و چرا آنجا شاخ و برگ را می‌زنند؟

برداشت: تو همواره تلاش می‌کنی و زحمت می‌کشی، اما نمی‌دانی که این زندگی زهدپرستی و عرفان تنها باعث آزار جان تو می‌شود.

برداشت: به نظر می‌رسد که همدم من تمام رنج‌ها و غم‌ها را بر روی دوش من می‌گذارد، مانند باغی که انگور را برایش می‌کوبند.

برداشت: هر کسی که صدای پای تو را می‌شنود، اگر به وفا و صداقت پای بکوبی، به یاد شخصیت صبور ایوب خواهد افتاد.

برداشت: از شنیدن صدای یوسف، یعقوب به شوق و شادی آمده و شروع به رقص می‌کند و آن یوسف خوش‌اندام هم با پاهایش بر زمین می‌کوبد.

برداشت: ای گروه، به نشانه شادمانی پا به زمین بزنید، چرا که سعادت در قدم‌های شما نهفته است.

برداشت: این عشق مانند باران است، و ما همچون برگ و گیاه هستیم. ای جان، باشد که لحظه‌ای باران بر روی ما ببارد و حیات ببخشد.

برداشت: خلیل الله (حضرت ابراهیم) پا به آتش نمرود گذاشت و تحمل کرد تا اینکه در نهایت ذبیح الله (حضرت اسماعیل) در معرض سختی و آزمایش قرار گرفت.

برداشت: روح‌الله همچون مرغابی در دریا می‌جوشد و تلاش می‌کند تا به عوالم بالا و مرتبه‌های بلند دست یابد. او با اراده‌ای قوی، تلاش می‌کند تا از محدودیت‌های دنیوی فراتر رود.

برداشت: خاموش باش و آرامش خود را حفظ کن. از بقا و زندگی خوبت لذت ببر، اما مراقب باش که حاسدان و بدخواهان به آن حسادت نکنند.