غزل شمارهٔ ۶۲۲

برداشت: هر لحظه جان من در حضورت می‌ریزد و به خاطر کسی دیگر که با تو صحبت می‌کند، از من دور می‌شود.

برداشت: هر جا که پای تو بر خاک بگذارد، سرها به احترام تو بلند می‌شود و برای یک نفر، هیچ کس نمی‌تواند از تو دور شود.

برداشت: روزی اتفاق می‌افتد که وقتی جان از خوشی بوی تو رها می‌شود، آن زمان جان می‌فهمد و آگاه می‌شود که از دوست چه عطر و بویی را احساس می‌کند.

برداشت: لحظه‌ای که اثر مستی تو از ذهنم کم شود، هر رشته مویم به اندازه صد نوحه دردم را فریاد خواهد زد.

برداشت: من خانه‌ام را خالی کرده‌ام چون پر از یاد توست. به دنبال آن هستم که عشقت بیشتر و بیشتر شود.

برداشت: عشق شمس تبریزی چنان در جان من است که مانند کشتی‌هایی بی‌پایان در دریا به حرکت در می‌آیند.