غزل شمارهٔ ۶۲۰

برداشت: بوی خوشی که از سرو به مشام می‌رسد، یادآور زیبایی و جذابیت توست و رنگ و زیبایی من نیز تحت تأثیر چهره و سیمای تو است.

برداشت: هر کس که به خدمت و اطاعت تو مشغول است، به خاطر لطف و مهربانی‌ات، خود را عبید تو می‌داند و از این بابت شکرگزار است.

برداشت: هر نوری که به ما می‌تابد، از نور تو ناشی می‌شود و این نور بشارتی است از آمدن روزی دیگر برای تو.

برداشت: به خاطر زیبایی و خنده دلنشینی که تو داری، گل سوسن درخشان و زیبا شده و باغ پر از رونق و زینت گردیده است.

برداشت: هر بار که از تو دور می‌شوم، عشق تو مرا به مبارزه می‌طلبد و در ذهنم از هر طرف، فکر و احساس تو به سراغم می‌آید.

برداشت: زمانی که از حالت ناپایدار و پایین زندگی خارج می‌شوم، احساس می‌کنم که در دنیای دیگر و در مرحله‌ای بالاتر قرار دارم و صدای تو همچنان در گوش من پیچیده است.

برداشت: در دل من صدای شوروغا و غمی وجود دارد، و این ناله‌ای که می‌شنوم، از نی تو برمی‌خیزد.

برداشت: در روز روشن، من به خاطر تو تنها و غمگین هستم؛ اما اگر لب‌هایم خشک است، نگران نباش، زیرا دریای محبت تو همیشه جاری است.

برداشت: هیچ‌ کس در زیر آسمان بیدار و آگاه باقی نماند، چون مستی تو از جلو و عقب بر می‌آید.

برداشت: من از ظلم تو نگرانم و می‌بینم که تلخی این وضعیت به خاطر تصمیمات تو به وجود آمده است.

برداشت: شمس الحق تبریزی مانند بادی خوش به افکار انسان جان تازه‌ می‌بخشد، چون زمانی که او وارد قلب و روح انسان می‌شود، زندگی و جوشش تازه‌ای را به ارمغان می‌آورد.