غزل شمارهٔ ۶۱۹

برداشت: در آن صبحی که خوشبختی‌ها ظاهر می‌شوند، در آن زمان، خروس با صدای بلند و ناله‌ای سر می‌دهد.

برداشت: خورشید نور خود را می‌تاباند و با این نور، جسمی که مانند خورشید درخشان است، روشن می‌شود. وقتی محبوب بر جان انسان نشیند، روح او به زندگی باز می‌گردد.

برداشت: دل بیچاره و آواره‌ای که گم شده، وقتی راه حلش را می‌شنود، با شوق و خوشحالی به سوی آن می‌آید و با سرزندگی می‌رقصد.

برداشت: زندگی از آغاز تا کنون، با ناز و ظرافت در حال گذر است، و در این مسیر، وجود انسان به لحظات زیبا و شیرین می‌رسد.

برداشت: دل مریم به یک روش خاصی با من ارتباط برقرار می‌کند، مانند عیسی که در دنیای مادی زندگی می‌کند و زبان می‌آورد.

برداشت: دل، مانند نوری است که جهان را روشن می‌کند و جان در درخشش و روشنایی به سر می‌برد. این حالت شادی و زندگی را نشان می‌دهد و به نظر می‌رسد که افراد با رقص و شادی، در حال ابراز این سرزندگی و انرژی مثبت هستند.

برداشت: هر جا که شمس الحق تبریزی قدم بگذارد، آن مکان از حالت عادی خود خارج می‌شود و به فضایی بی‌مکانی و دیگرگون تبدیل می‌گردد.