غزل شمارهٔ ۶۱۷

برداشت: برای دیدن چیزهای شگفت‌انگیز، باید نگاه‌مان به جلو باشد، و برای اینکه لذت و خوشحالی را تجربه کنیم، باید دل‌مان دنبال آن باشد.

برداشت: برای رسیدن به محبوبی باید جوانب و نشانه‌های عشق را در نظر گرفت. اگر کسی به دنبال خوشحالی و شادابی است، باید از درد و تعب‌های ناشی از عشق و انتظار نیز عبور کند.

برداشت: عشق انسان را به سوی آسمان و کمال می‌برد، و عقل و اندیشه نیز به دنبال آن باید باشند تا علم و ادب را بشناسند و درک کنند.

برداشت: اگر نگاهی به دنیای بیرون داشته باشیم، بسیاری از اسرار و شگفتی‌ها از ما پنهان می‌مانند. تنها چشمی می‌تواند این اسرار را ببیند که به جستجوی علل و عوامل اصلی بپردازد و همه چیز را در راستای علت‌ها ببیند.

برداشت: عاشق اگرچه به خاطر تهمت‌های زیادی مورد بدگویی قرار بگیرد، وقتی زمان وصال و دیدار محبوبش فرا برسد، نام و اعتبار زیادی پیدا می‌کند و همه او را به خوبی می‌شناسند.

برداشت: بهتر است که انسان برای انجام حج، در مسیری دشوار با شرایط سخت و خطرناک روبرو شود، تا این‌که فقط به دنبال منفعت و غارتگری بیفتد و از روح واقعی این عمل دور شود.

برداشت: حاجی بر روی سنگ سیاه بوسه می‌زند، چون از دلش احساس می‌کند که از لب‌های یار خود طعم لذت را می‌چشد.

برداشت: ای دوست، به آنچه می‌گویی ارج نه بگذار و مانند سکه‌ای که به نقد نیست حاشا نکن، زیرا کسی که به دنبال حقیقت است، نمی‌تواند چیز بی‌ارزشی را ببیند.