غزل شمارهٔ ۶۱۶

برداشت: چگونه می‌توانی درک شوی و چه کسی می‌تواند به ارزش تو پی ببرد؟ جز پادشاهی که بدون تردید به ارزش تو آگاه است، چه کسی دیگری می‌تواند این را بفهمد؟

برداشت: ای دلبر، عالم از نورت پر شده است، اما چون تو از من دوری، نمی‌دانم که حق تو بر زمین چیست یا آسمان چه می‌داند.

برداشت: این باد آبی رنگی را تکان می‌دهد که نمی‌توان گفت هوای آن چه نوع بادی است، فقط خدا می‌داند.

برداشت: آیا می‌دانی که چه کسی لباس غم و شادی را می‌دوزد؟ این لباس چگونه می‌تواند از دوزنده‌اش جدا باشد؟

برداشت: در دل آینه می‌توان فهمید که چه چیزی منعکس می‌شود و آنچه در آن دیده می‌شود، تنها یک خیال است. کسی که درک درستی از پاکی و صفا دارد، این حقیقت را می‌داند.

برداشت: هرچند دانش و علم جالب و پر از حرکت و نشاط است، اما چشمان تو می‌توانند به چیزی فراتر از دانش نگاه کنند و جان تو به خواسته‌ها و آرزوهای خود می‌رسد.

برداشت: کسی که به حقیقت وجود و هوای نفوس آگاه است، به خوبی می‌داند که سایر موجودات بدون خداوند، در وضعی نزار و بی‌چاره قرار دارند.

برداشت: شمس الحق تبریزی می‌گوید: این بازی که حق دارد، بدون اینکه تو نقشی در آن داشته باشی، چگونه می‌تواند جان من را در میان فریب‌ها و نیرنگ‌ها حفظ کند؟