غزل شمارهٔ ۶۱۵

برداشت: در این جهان، خواب به دنبال آن می‌آید که عقل تو را از تو بگیرد. آیا دیوانه می‌تواند در خواب باشد؟ او چه می‌داند شب چیست و چه می‌گذرد؟

برداشت: در عالم غیر از روز و شب، فقط آن کسی که دیوانه است می‌داند چه چیزی را در دل خود دارد. تنها خود او از رازهای درونی‌اش آگاه است.

برداشت: روز و شب در این دنیای دیوانه به چرخش خود ادامه می‌دهند و اگر به آن بالا نگاه کنی، متوجه می‌شوی که این چرخش چه معنایی دارد.

برداشت: اگر چشم ظاهری او خوابش ببرد، برای او فرقی نمی‌کند، چون او با دیده دل خود به نشانه‌های ازلی نگاه می‌کند.

برداشت: اگر می‌خواهی دیوانه شوی، همچون پرنده‌ای آزاد باش و مانند ماهی در خواب آرامش را تجربه کن؛ اما بدان که این حالت‌ها با وجود تو نمی‌مانند.

برداشت: در شب، با زیرکی و فریبندگی خود در عشق ظاهر شو تا کاری انجام دهی که از گره و پیچی که در موهاست، گشوده شود.

برداشت: دیوانه به گونه‌ای دیگر است و جانش به عشق پر شده است. وقتی چشمانش به محبوب می‌افتد، بارش متفاوت است و نمی‌توان آن را به او نسبت داد.

برداشت: اگر بخواهی از جلال و عظمت شمس تبریزی صحبت کنی، باید بگویی که او چنان نوری دارد که تمام جهان را روشن می‌کند.