غزل شمارهٔ ۶۱۳

برداشت: ای بازرگان محترم، از مصر شکر به دست آمده است و یوسف نیز مانند شکر ناگهان از سفر برگشته است.

برداشت: روح به دنیا آمد و خوشحالی به زندگی راه پیدا کرد. اگر چیز دیگری بخواهی، همان چیز دیگر هم خواهد آمد.

برداشت: در اینجا تصویر زیبایی از دو چیز خاص و پرمعنا به نمایش گذاشته شده است. یکی میوه‌ای است که به یعقوب نسبت داده شده و به لحاظ معنوی و روحانی ارزشمند است. دیگری چشمه‌ای است که به ایوب مربوط می‌شود و نماد شفایت و آرامش است. این دو در یک چشم‌انداز زیبا به چشم می‌خورند و وقتی به آن‌ها نگاه می‌شود، لحظه‌ای خاص و معنوی اتفاق می‌افتد.

برداشت: خضر، که مظهر جاودانگی و دانش است، بر روی آب زندگی از رحمت خداوند زنی کرده و به‌گونه‌ای وارد شده که گویی شاعران خوش‌ذوق در جایی روشن و فرح‌بخش قرار گرفته‌اند.

برداشت: شب، پادشاهی که در آسمان‌ها پرواز کرده و به مقام رفیعی رسیده، آمد. او از نیازی رهایی یافته و با دامن زرین خود به زمین ناز می‌نهد.

برداشت: موسی به طور پنهانی و ناگهانی وارد شد، از او مانند چشمه‌ها زندگی و انرژی سرازیر شد. روح او مانند عصا، و جسمش شبیه به سنگ بود.

برداشت: از این مردم که کارها را می‌افزایند و این خانه پر سر و صداست، عیسی به حلوای شیرین دست نمی‌زند، چون اینجا آخور خر قرار دارد.

برداشت: در آن زمان که در شش جهت عالم قفل نبود، زمین و آسمان به شدت دستخوش تغییر و تحول شدند و به هم ریختند.

برداشت: هرکه همچون هدهد به مقام و ارزش نرسیده باشد، هرگز مانند مور نخواهد بود که بدون تردید به مادری وفادار باشد و کمربندش را ببندد.

برداشت: در عشق واقعی، فرد از همه چیزهایی که به او قدرت و مقام داده، جدا می‌شود و به جایگاه بالاتری که از پیروزی و موفقیت ناشی می‌شود، می‌رسد.

برداشت: باقی ماجرا را از پادشاه بپرس که او خود سرشار از generosity و بخشش است و خبرهای مهم را از او جویا شو، زیرا آنچنان که گفته شده، خبر به او رسیده است.