غزل شمارهٔ ۶۱۲

برداشت: ماه روزه گذشت و عید فرارسید. شبهای دوری معشوق سپری شد و حالا معشوق نمایان شده است.

برداشت: صبح که به روشنی و حقیقت رسید، عذرای تو به عاشق و معشوق تبدیل شد. کسی که به عنوان شیخ شناخته می‌شد، اکنون مرید و پیرو کسی شده است.

برداشت: در زمان جنگ و نبرد، تضادها و دوگانگی‌های مختلفی نمایان می‌شود؛ به طوری که در یک سو سم و زهر دیده می‌شود و در سوی دیگر شهد و شیرینی. همچنین در این اوضاع، سنگ و جواهر به یکدیگر اضافه می‌شوند و قفل‌ها به کلیدها نیاز پیدا می‌کنند. این تغییرات نشان‌دهنده تنوع و تضادهای زندگی است.

برداشت: روح انسان به پاکی می‌رود، حتی اگر بدنش آلوده باشد. هرچند که خورشید به همه می‌تابد، هم بر خوبان و هم بر بدها.

برداشت: از لذت نوشیدن شراب تو، دل آدمی در چنگ تو گرفتار می‌شود و وقتی که جان هم از این امر آگاه می‌شود، او نیز به دویدن و آوردن به سوی تو می‌شتابد.

برداشت: بسیاری از کسانی که توبه کردند، این توبه بر دل سخت‌شان تأثیر نگذاشت و به حالت قبلی خود بازگشتند. همچنین، افرادی که زاهد و عابد بودند و ظاهراً در راه عبادت قدم می‌زدند، در نهایت به راحتی از زهد و عبادت خود فاصله گرفتند.

برداشت: باغ به مدت سه ماه به خاطر ورود نامحرمان، صدایی نداشت و بهار تنها به واسطهٔ تو از عالم غیب به زندگی باغ بازگشت.