غزل شمارهٔ ۶۱۰

برداشت: نان پاره را از من بگیر، اما جانم را نخواهی گرفت. کسی که به عشق ما آواره شده باشد در زندگی هرگز آواره نمی‌شود

برداشت: کسی که من هستم، هرگز بی‌پوشش نخواهد شد و کسی که من هستم، نمی‌تواند به درمانی برای بیچاره‌ها دست پیدا کند.

برداشت: من که از جایگاه خود کنار گذاشته شده‌ام، با کجا می‌توانم بروم؟ آن کسی که ناپاک است، هرگز نمی‌تواند به خلوص دست پیدا کند.

برداشت: محل توجه و عشق عاشقان هرگز ویران نخواهد شد و تلاش‌ها و آرزوهای خاموشان هرگز بی‌نتیجه نخواهد ماند.

برداشت: ساقی من با اشک‌های من به سجده می‌آید، اما بدون چشمان نرگسی‌اش هیچ وقت خماری‌ام برطرف نخواهد شد.

برداشت: عاشق ممکن است بیمار شود و حتی به چالش‌های سختی بربخورد، اما هرگز از این سختی ها نمی‌میرد.

برداشت: خاموش باش و بیشتر خودت را درگیر نکن؛ زیرا وقتی که نفس به عشق روی آورد، دیگر دلیلی برای ناراحتی نخواهد داشت.