غزل شمارهٔ ۶۰۹

برداشت: اگر در خانه غم باشید، به خاطر ناتوانی و بی‌کفایتی شماست. حالا در دلتان که چنین حالتی دارید، رازها و استعدادهای شما چه شکلی خواهد داشت؟

برداشت: هر چیزی که به آن احساس لرزش می‌کنی، بدان که همان چیز برای تو ارزش بسیار زیادی دارد؛ این نشان می‌دهد که دل عاشق از هر چیز دیگری در عالم ارزشمندتر است.

برداشت: هر کسی که بتوانی درمانش کنی، درد تو هم به خود او مربوط است و کسی که به او وفا می‌کنی، ممکن است فقط ترفند و فریب باشد.

برداشت: جایی که عشق حضور دارد، دیگر برای جان و روح چه جایگاهی باقی می‌ماند؟! عقل در کجا می‌تواند جای بگیرد؟! آنجا که دیوانگی حاکم است.

برداشت: دل عاشق مانند سیمرغی است که در دام نمی‌تواند بگنجد؛ چرا که چنین پرنده‌ای تنها می‌تواند از دنیای فانی فراتر برود و به آسمان‌ها پرواز کند.

برداشت: وقتی که دل انسان مانند چرخ در دایره‌ای از ناراحتی و بی‌قراری بچرخد، چگونه می‌تواند آرامش داشته باشد؟

برداشت: ای شمس الحق تبریزی، از جام می موسی را بنوش که هر نیل و آبی که در برابر تو قرار دارد، به زودی تبدیل به خون خواهد شد.