غزل شمارهٔ ۶۰۷

برداشت: ای دل، برای غم او جانت را بده، چون بی‌سر و سامان بودن هیچ ارزشی ندارد.

برداشت: وقتی لبان زیبا و قرمز او را دیدی، یک بوسه از او دزدی. از زیبایی و لذت آن لحظه برخیز و بدان که ارزشش بیشتر از هر چیز دیگری نیست.

برداشت: در عشق مانند یک چوگانی باش که سرش در حال چرخش است، مانند گوی که در این میدان می‌دود؛ یعنی در این حالتی که هستی، ارزشی ندارد.

برداشت: کسی که از همه چیز قطع ارتباط کند و هیچ چیز برایش ارزش نداشته باشد، به مرحله‌ای از پاکی و آزادی رسیده که دیگر به راحتی می‌تواند از هر قید و بندی رها شود. در واقع، چنان زندگی می‌کند که هیچ چیز برایش مهم نیست و به همین خاطر به نوعی بزرگی و مقام دست یافته است.

برداشت: وقتی که عشق تو در دل من شعله‌ور شد، عقل و فکر من را فدای تو کردم، ای سلطان که خاک پای تو هم ارزشمندتر از همه چیز است.

برداشت: من از عشق عبور کردم و به خاطر تو قربانی شدم، این عید قربانی برای من به ارزش بنزین هم نمی‌ارزد.

برداشت: من وقتی دیوانه شوم، این خانه را ویران می‌کنم. این وصل به خاطر این جدایی ارزش ندارد.

برداشت: وقتی که دلم را به زیبایی قمر سپردم، از زیبایی او خوشحال شدم. مثل اینکه در دور او می‌چرخم و متوجه شدم که این همه رنج و تلاش برای به دست آوردن او ارزش ندارد.