غزل شمارهٔ ۶۰۶

برداشت: اگر در تنهایی و غم عزلت به سر ببری، حتی یک روز شادی هم نمی‌تواند ارزش داشته باشد؛ چرا که در کنار شادی، صد سال ناراحتی و ترس وجود دارد.

برداشت: این عبارت به این معناست که فردی با بی‌مسؤولیتی و بی‌توجهی، به جای آنکه به کارهای مهم و ارزشمند بپردازد، به مسائلی بی‌اهمیت یا بی‌فایده توجه می‌کند. شخص به جای پرداختن به زیبایی‌ها و چیزهای مثمرثمر، به دردها و مشکلات ناچیز می‌پردازد.

برداشت: مواظب باش که تو نخندی، تا او هم نتواند بخندد، زیرا که تمام خنده‌ها از این خنده نشأت می‌گیرد.

برداشت: به چهره‌ی بی‌محبت کسانی که به تو کم‌محبت کردند نگاه کن، تا بدانی که شاید از دل‌شکستگی آن‌ها شیرینی‌ای برایت به ارمغان بیاید، مانند شکری که در سرکه حل می‌شود.

برداشت: ای خسته، نگاه کن به کسی که تو را به این حال انداخته، وقتی به او نگاه کنی، او هم تو را به حرکت وامی‌دارد.

برداشت: اگر سگی در خاک سر کوی تو بخوابد، شیر از ترس آن سگ می‌گریزد و دور می‌شود.