غزل شمارهٔ ۶۰۴

برداشت: هرکس که شعله‌ای از عشق و محبت در دلش وجود دارد، به نوعی از من بهره‌مند است. او مانند حسین جراحت و درد را تجربه کرده و همچون حسن، در خون خود غوطه‌ور است.

برداشت: نگران نیستم اگر ماه او در این چاه افتاد، چرا که رشته زلف او در دست من است و می‌توانم او را نجات دهم.

برداشت: اگرچه او زاهد شده است، نفس او راست نخواهد شد. اگر راستی می‌خواهی، باید به سراغ آن سرو زیبا در باغ بروی.

برداشت: اگر هزاران ماه هم در چشمان محبوبش بدرخشد، او از تنگی چشم خود راضی نیست، چون زیبایی او خاص و منحصر به فرد است.

برداشت: ای جان، فرقی نمی‌کند که آیا آسمان روشن است یا باغی پر از گل‌های شاداب وجود دارد یا درخت سروی و گلی زیبا. آنچه اهمیت دارد، زیبایی و جذابیت توست که همه این‌ها را تحت‌الشعاع قرار می‌دهد.

برداشت: اگر تصویر شمع او در ظرف دیگری باشد، نورش بر سقف می‌تابد، اگرچه خود شمع در همان ظرف وجود دارد.

برداشت: اگر با دیگران هستی و نگران ما هستی، بدان که ما روحی پاک و خالص داریم، حتی اگر این روح در غیر از جسم باشد.

برداشت: این دل بسیار شاد و مدهوش شده و دیگر در قدرت و کنترل من نیست. اگرچه ممکن است که به نظر بی‌خود بیاید، ولی دلیلش آن زلف‌های پیچیده و زیبایی است که دارد.

برداشت: شمس الحق تبریزی، مانند پادشاهی در میان شیران است و در دنیای روح و جان ما، آن شیر، وطن خود را دارد.