غزل شمارهٔ ۶۰۳

برداشت: گفته میشود که در بلاساغون (شهری کهن در محدوده قرقیزستان) مردی دو کمان دارد. حال اگر یکی از آن دو کمان بشکند یا از بین برود، چه ضرری برای ما خواهد داشت؟

برداشت: ای کسی که در اندوه بی دلیل به سر می‌بری، توجه کن که این زندگی با همه چیزهایش، چه موجود و چه ناموجود، ارزش‌های خود را دارد. این موجودی که تو نادیده می‌گیری، دارای ثروت و نعمت‌هایی است که می‌توانی از آن بهره‌مند شوی.

برداشت: اگر به شام بروی و کسی را با زین خود نوازش کنی، حتماً به خاطر حسادت، جانت در اینجا تحت فشار و رنج قرار می‌گیرد.

برداشت: جز اشاره و نگاه معشوق، هیچ چیز دیگری برای هیچ کس مهم نیست. هر کسی که زنده است، به جز غصه‌های ناشی از خشم عشق، به هیچ چیز دیگری فکر نمی‌کند.

برداشت: من خود را دیوانه می‌کنم تا ذهنم به افکار بیهوده مشغول نشود. دیوانگی من از ذات و اصل خودم ناشی می‌شود، ای کسی که واقعیات را به وضوح می‌بیند.

برداشت: چون من عقل و درک کافی ندارم، بیایید نزدیکم باشید، زیرا شما عقل زیادی دارید. همانطور که شَبَان (شب‌پرست) به گله‌اش رسیدگی می‌کند، شما هم می‌توانید به من کمک کنید.

برداشت: هرچند که من عبادتم کم است، اما تو خیر و نیکی من را می‌دانی، چون تو در عبادتت از ترس محفوظ هستی.

برداشت: ای سفالگر که زیبایی‌ها را می‌سازی، مرا نپوشان، چون کسی که به سراب و آب جاری دسترسی دارد، نمی‌تواند تنها با کوزه‌های خالی زندگی کند.

برداشت: اگر خود را فدای کسی کنی که در حال حاضر زندگی ندارد، بهتر است فدای کسی شوی که هم جان دارد و هم دنیا را در اختیار دارد.

برداشت: به ما بپیوند و همراه شو تا تو نیز به محبوب ما تبدیل شوی، چرا که زندگی ما به وجود تو وابسته است.

برداشت: شمس تبریزی، همچون خورشیدی در زندگی ظاهر شده است. این چرخ که به دور خودش می‌چرخد، چه ارزشی دارد وقتی که در آن مکان، حقیقت و معرفت در حال حرکت است؟