غزل شمارهٔ ۶۰۲

برداشت: کسی که تو را در کنار خود دارد، از شادی و لذت چه کمبودی احساس می‌کند؟ و کسی که فقط تو را می‌بیند، ای ماه، چه اندوهی در دل دارد؟

برداشت: رنگ زیبای تو باعث شیرینی و دلپذیری زندگی‌ام شده، هرچند که سختی‌ها و دشواری‌های تو خیلی زیاد و شدید هستند.

برداشت: ای زیبای دلربا، تو مانند حوریانی و نور تو درخشان و دل‌نواز است. تو آن کسی هستی که دو صد پسر و شاگرد دل‌باخته و خدمتگزار داری.

برداشت: اگر خود حشمش (کسی) نبود، خورشید بود تنها. در نهایت، حسنش (زیبایی‌اش) صد طبل و پرچم دارد.

برداشت: بسیاری از عاشقان در آرامش و خوشحالی در زیر سایه‌ی آن زلفی به سر می‌برند که دارای حلقه و خم است.

برداشت: به محبوبم گفتم که از بی‌رحمی‌ات مرا آزار نده، او در جواب گفت که تو همچون مروارید هستی که در صدف نهفته‌است.

برداشت: تا زمانی که تو ای دل‌ربا در را نشکنی، آن در پیدا نخواهد شد. آن در ممکن است بت من باشد یا اینکه شبیه بت من است.

برداشت: زمانی که شمس الحق تبریزی بر لوح وجود تأثیر گذاشت، به واقع بر لوح و قلم نعمت‌های زیادی وارد کرد.