غزل شمارهٔ ۶۰۱

برداشت: عشقی که از پاکی و روح والایی برخوردار است، سخنانی عمیق و تاثیرگذار دارد. به آن گوش بده و ببین که چقدر با شکوه و پرجنب‌وجوش است.

برداشت: اگرچه بدنت ضعیف و کوچک است، اما روح و جان تو بسیار سبک و آزاد است. حتی اگر در خفا و در دنیای ناپیدا، صد لشکر وجود داشته باشد، این روح تو همچنان با شکوه و سبک خواهد بود.

برداشت: اگر در مشکلات و سختی‌ها مانده‌ای، به دل‌شادان مراجعه کن که آن‌ها می‌توانند به تو سعادت جاودانی و عزتی بزرگ عطا کنند؛ زیرا آن‌ها ارزش و مقام بلندی دارند.

برداشت: ای دل، تو در دنیا تجربه‌های زیادی را پشت سر گذاشته‌ای و سفرهای فراوانی کرده‌ای. حالا به من بگو که در این سفرها، چه کسی را دیده‌ای که عشقش علامتی بر دلش گذاشته باشد؟

برداشت: ای سوارکار، تو که در میان این همه مشکلات و سرگردانی‌ها توانسته‌ای به دور دنیا بچرخی، حالا بازگرد به آن خورشیدی که از دلش نیکی و سخاوت می‌جوشد.

برداشت: این سینه را مانند آینه صیقل بده که درون آن صد باغ بهشت وجود دارد.

برداشت: این عشق می‌گوید کسانی که به دنبال من هستند، باید در دلیری و استقامت مانند طلا باشند که در کوره و آتش استقامت می‌کند و پخته می‌شود.

برداشت: می‌خواهم کسی به خاطر زیبایی اش به من نزدیک شود و نه به خاطر ثروت و دارایی‌اش. از زشتی‌هایی که فقط به پول و مال مربوط می‌شود، بیزارم.

برداشت: وقتی القاب صلاح الدین بر روی لوح ثبت شد، نشان داد که انصاف بر روی لوح و قلم دارای ارزش و احترام زیادی است.