غزل شمارهٔ ۵۹۶

برداشت: آن زیبایی که به‌راحتی در چشم دیده نمی‌شود، عشق او باعث می‌شود که جان آدم از نعمت عشقش همیشه سیراب و پر از شوق باشد.

برداشت: عقل به خاطر عطر دل‌انگیز و درخشندگی چهره‌اش، هم شگفت‌زده و هم خوشحال است و هم دست به کار می‌شود.

برداشت: هر صبح به خاطر زیبایی‌اش شگفت‌زده‌ام و نمی‌توانم به او فکر نکنم؛ تا زمانی که جانم از این شگفتی خسته نشود، او هم رویش را به من نشان نمی‌دهد.

برداشت: هر چیزی که می‌بینی، در حالی که از حقیقت آن بی‌خبری، تا زمانی که از واقعیت آگاه شوی، حقیقت به تدریج برایت روشن می‌شود.

برداشت: اگر کسی در کنار او باشد، روح او را درک نمی‌کند و حتی فکر کردن به این موضوع نیز برای کسی که نمی‌داند، ممکن نیست.

برداشت: این بیت به مفهومی اشاره دارد که انسان در زندگی با دو چالش بزرگ روبه‌رو است: یکی تن که مادی و فانی است و دیگری جان که روح و معنویات را نمایندگی می‌کند. در این راستا، انسان به خاطر عشق و علاقه قلبی، باید بین این دو تعادل برقرار کند و دل خود را از دغدغه‌های مادی دور نگه دارد. در واقع، می‌گوید که با وجود سختی‌ها و ناپایداری‌های دنیوی، باید به عشق و روحیه خود رسیدگی کرد و به آن بها داد.

برداشت: در این خانه دو گروه بیگانه مشغول نبرد و تلاش هستند و این فقط باعث می‌شود که گرد و غبار بیشتری بلند شود.

برداشت: در سایه درخت او، بخت او را ستایش می‌کند تا زمانی که جان پر از رحمت باشد و تا روز قیامت آرامش یابد.

برداشت: وقتی که از سلطان صلاح الدین حق را ببینند، دل به سوی درستی می‌رود و جان مانند آتش شعله‌ور می‌شود.